maandag 11 februari 2019

Bijeenkomst van de Bijstandsbond over de gemeentebelasting problemen in Amsterdam

Bij de Bijstandsbond komen veel klachten binnen over de gemeentebelastingen. De regels voor kwijtschelding zijn veel te streng, mensen moeten soms een waslijst aan documenten inleveren, de communicatie met de dienst verloopt stroef, er raken documenten zoek en er zijn grote achterstanden bij de aanvragen voor kwijtschelding.

Hierover organiseert de Bijstandsbond een bijeenkomst op 13 februari 2019 in het Dijktheater te Amsterdam. Da Costakade 160. (Oud West) Tramlijnen 7 en 17. De bijeenkomst begint om 20.00 uur 's avonds.

De Bijstandsbond wil zoveel mogelijk klachten verzamelen-zowel van de burgers zelf als van intermediairs- om een zwartboek samen te stellen waarmee wij de verantwoordelijke wethouder van financiën zullen konfronteren.

De Bijstandsbond gaat verder haar activiteiten uitbreiden. Vanaf nu behandelen wij ook belastingproblemen op het gebied van Rijksbelastingen. Het nieuwe jaar is weer begonnen en velen moeten een belastingformulier invullen. Voor leden is de service gratis. Het lidmaatschap van de Bijstandsbond kost 17 euro per jaar. Voor niet-leden wordt een bijdrage van 10 euro gevraagd. Wij doen geen belastingzaken voor ZZP-ers die een boekhouding hebben.

Toelichting

Onlangs hebben enkele invaliden het spreekuur van de Bijstandsbond bezocht met klachten over de kwijtschelding van de gemeentebelastingen. Sommige mensen hebben in mei een verzoek ingediend en er is nu nog steeds geen beslissing. Bovendien hadden gehandicapten die op ons spreekuur kwamen een invalidenauto, die ze hard nodig hebben om zich te kunnen verplaatsen. Vroeger was dit geen probleem, maar nu stelt de gemeente soms dat dit vermogen is en dat de invalide dus wel belastingen kan betalen. In een geval was de auto verstrekt door de WMO, en nota bene dus helemaal geen eigendom van de invalide, maar van de gemeente. Ook krijgen mensen na lange tijd een brief, dat ze nogmaals alle bankgegevens over verschillende maanden voor de beoordeling van de kwijtschelding moeten insturen. Men heeft hierdoor het hele jaar door geen enkele ruimte om tijdelijk, bijvoorbeeld een paar maanden te sparen voor onvooerziene uitgaven. Naast de bankgegevens moeten sommige burgers een waslijst aan documenten inleveren. Als je per ongeluk een docuemnt vergeet, wordt de aanvraag voor kwijtschelding direct afgewezen en wordt niet gevraagd de ontbrekende documenten op te sturen.

koppeling

Al eerder hadden wij als Bijstandsbond bij de politiek aan de orde gesteld, dat de koppeling van kwijtschelding aanvragen voor gemeentelijke heffingen en kwijtschelding aanvragen voor waterschapslasten bij Waternet niet goed verloopt. Mensen denken dat ze bij een kwijtscheldingsaanvraag tegelijkertijd aanvragen voor waterschaps heffingen maar dat is niet zo. De communicatie van de gemeentebelastingen en Waternet hierover is onduidelijk. Soms ploft er aan aanmaning of nog erger in de bus van Waternet waarbij niet is doorgegeven door Gemeentebelastingen dat kwijtschelding is aangevraagd. Dit wordt niet automatisch aan Waternet gemeld, en de mensen moeten zelf zowel bij Waternet als bij de Gemeentebelastingen aan de bel trekken om een en ander recht te zetten.. Het gemeentebestuur heeft als antwoord gegeven dat de gegevensuitwisseling tussen Belastingen en Waternet de afgelopen periode inderdaad niet optimaal is geweest. In november 2017 is bij Belastingen een nieuw informatievoorzieningssysteem geïntroduceerd, dat – in tegenstelling tot het vorige systeem - geen koppeling had met het ICT-systeem van Waternet. Door het ontbreken van de koppeling konden meldingen dat een verzoek om kwijtschelding was ontvangen bij Belastingen niet op geautomatiseerde wijze worden doorgegeven aan Waternet. Inmiddels zou dit probleem zijn opgelost. Maar is dat zo?

rijksbelastingen

Bij de Bijstandsbond kun je voortaan ook belastingformulieren invullen. Bijvoorbeeld ook bijstandsgerechtigden en anderen, die in de afgelopen vijf jaar voor het eerst AOW hebben gekregen.

Als je in de loop van het jaar AOW gerechtigd wordt, kun je veel terugkrijgen van de belasting. Bij het inkomen dat je in het belastingjaar had voor je AOW kreeg wordt geen rekening gehouden met de ouderenkortingen en het lage ouderentarief waar je recht op hebt als je AOW krijgt. Maar als je belastingaangifte doet heb je recht op toepassing van de ouderenkortingen en het lage belastingtarief voor AOW-ers over het hele jaar. Dus dan krijg je geld terug.

Het hangt ervan af wanneer je in de loop van het jaar AOW krijgt hoeveel je terugkrijgt. Januari is ongunstig, weinig terug, december gunstig, veel terug. Je kunt het belastingformulier ook invullen met terugwerkende kracht. Je kunt nog tot 5 jaar terug belasting terugkrijgen. Dus mensen die na 2013 AOW kregen kunnen de belasting alsnog terugvragen.

Bijstandsbond
Da Costakade 162
1053 XD Amsterdam
020-6898806
info@bijstandsbond.org

Bijeenkomst over de problemen met het UWV

In Nieuwsuur TV van 10 februari kwamen de problemen met het UWV aan de orde. Twee verzekeringsartsen zeiden, dat er een groot tekort is aan verzekeringsartsen, en dat er daardoor grote achterstanden zijn in de herkeuring van arbeidsongeschikten en dat daardoor velen onterecht een arbeidsongeschiktheidsuitkering zouden hebben. Op ongenuanceerde wijze werd gesteld, dat velen misbruik maken van die regelingen omdat ze eigenlijk arbeidsgeschikt zijn.
Deze beschuldiging is bij nader inzien nergens op gebaseerd. Er wordt een onduidelijk onderzoek aangehaald van het UWV zelf onder 7000 arbeidsongeschikten als zou een deel van hen onterecht een uitkering hebben en er honderden miljoenen bespaard zou kunnen worden als ze op tijd waren gekeurd. Dit onderzoek is van jaren geleden en dit is het ENIGE onderzoek dat op dat gebied is verricht. Het UWV spreekt zelf over een actuele achterstand van 30.000 herkeuringen. De verzekeringsartsen spreken in het programma over 180.000.
Dat laatste komt ook niet veel verder dan natte vingerwerk op basis van vage redeneringen. Vervolgens wordt het te besparen bedrag vermenigvuldigd van enkele honderden miljoenen naar meer dan een miljard als de achterstanden vele tienduizenden zijn. Natte vingerwerk dus, want hoe weten we nu dat een steekproef van 7000 van jaren geleden zomaar geëxtrapoleerd kan worden naar 180.000 nu? Het is op niets gebaseerd dat daar net zoveel onterechte uitkeringen bij zijn als in die steekproef van 7000 van jaren geleden.
Maar de hetze tegen de arbeidsongeschikten wordt groots aangepakt. Regelmatig wordt er in het programma maar vanuit gegaan dat duizenden onterecht een uitkering hebben.
Een van de twee verzekeringsartsen in het programma noemde als voorbeeld iemand die een blinde darmontsteking had tijdens de keuring, en daarbij arbeidsongeschikt werd verklaard, met de mededeling van de arts dat hij hem over 4 maanden terug wilde zien, als de operatie achter de rug was. Maar die herkeuring kwam pas na 4 en een half jaar, en de man was al 4 jaar gezond van lijf en leden. Ook de andere verzekeringsarts noemde zo’n voorbeeld, en zei erbij dat ‘mijn collega’s ook wel dat soort voorbeelden kenden’. De bekende bevooroordeelde borreltafelpraat dus waarbij op verjaardagen en feestjes onder het genot van de zoveelste? borrel iedereen wel een voorbeeld kent wat statistisch gezien niet erg representatief is, maar toch wordt geconcludeerd ‘het komt dus zeer veel voor’ waarna vervolgens de hele groep aan de schandpaal wordt genageld.
Minister Koolmees is er als de kippen bij om te zeggen dat hij drastische maatregelen gaat nemen. Niet-medici inzetten om het tekort aan verzekeringsgeneeskundigen op te vangen. Belachelijk. Wat een onrechtvaardige maatregel. Als mensen nog strenger worden gekeurd door niet-medici dan nu al gebeurt, en velen ONTERECHT door gebrek aan deskundigheid zullen worden goedgekeurd, zullen velen in de bijstand terechtkomen, want iemand met een tijd arbeidsongeschiktheidsuitkering die in feite arbeidsongeschikt is wordt door de werkgevers niet aangenomen. Schuiven met mensen met alle leed vandien, zonder besparingen.
Wij kennen het UWV van een heel andere kant. Om daarover te praten en over wat tegen de hetze te doen door een tegengeluid te laten horen organiseert de Bijstandsbond een discussiebijeenkomst op woensdag 20 februari om 14.00 uur ‘s middags. Ervaringsdeskundigen zullen hun kant van het verhaal laten horen. De bijeenkomst is in het Dijktheater, Da Costakade 162 in Amsterdam. Tramlijnen 7 en 17. Piet van der Lende




maandag 4 februari 2019

Nieuwe reorganisaties bij de gemeente Amsterdam

Bij de gemeente Amsterdam zijn nieuwe reorganisaties gaande. Bij burgers die een bezwaarschrift indienen tegen een overheidsbesluit wordt in de toekomst een geschillen beslechter’ naar voren geschoven, alvorens het bezwaarschrift als zodanig in behandeling wordt genomen. Deze ‘geschillenbeslechter' gaat kijken of door middel van praten en overleggen een verder bezwaarschrift kan worden voorkomen. 

Oordeelt de geschillenbeslechter dat dit kan, dan gaat men niet het bezwaarschriftentraject in maar een ‘alternatief traject’ van overleg en onderhandeling. Verder worden weer afdelingen samengevoegd en krijgen ambtenaren van Werk, Participatie en Inkomen nieuwe functies, waarbij iedereen wordt herbeoordeeld. Het takenpakket van sommige functies wordt uitgebreid, minder specialisatie dus. 

Wij vragen ons af of de invoering van de geschillenbeslechter niet erg vertragend gaat werken. De gemeente moet zich wel houden aan de 6 weken termijn overeenkomstig de Algemene Wet Bestuursrecht, een termijn die eventueel kan worden verlengd, maar een nieuwe ambtenaar ertussen schuiven die alles eerst moet gaan beoordelen betekent wel, dat alles langer gaat duren. 

Verder is er bij de overheid een algemene tendens tot de-juridisering, terwijl het vaak gewoon gaat om juridische besluiten van de overheid waarbij een bezwaarschrift ook gewoon juridisch beoordeeld moet worden. De overheid gaat ondertussen gewoon door met het nemen van juridische besluiten. Maar bezuinigingen op de kosten van het rechtsbijstandsysteem maken, dat de overheid naar andere wegen zoekt, om de burger ervan te weerhouden zijn recht te halen.

Bijstandsbond

zondag 3 februari 2019

De Bijstandsbond en stichting IPC/INCA Projectbureau te Amsterdam presenteren: Multiloog

De Bijstandsbond en stichting IPC/INCA Projectbureau te Amsterdam
presenteren: Multiloog

Woensdag. 06 februari. 14.00 uur-17.00 uur. Multiloog met Heinz Mölders. De
multiloog duurt tot 16.00 uur. Da Costakade 162 1053 XD Amsterdam.

We gaan een multiloog doen met Heinz Molders van de stichting IPC/INCA
Projectbureau te Amsterdam. Multiloog-bijeenkomsten zijn gespreksgroepen
voor iedereen die belangrijke zaken uit het dagelijks leven met een
ander wil delen. Wat je ook op je hart hebt, je kunt ermee komen. We
gaan in de multiloog onderwerpen behandelen als: omgaan met de
klantmanager van de Dienst Werk en Inkomen, meer in het algemeen omgaan
met bureaucratisch denken van allerlei functionarissen van
belastingdienst en gemeente, problemen met buren zoals geluidsoverlast
of onveiligheid, de eigen administratie, schulden, werk of werkloosheid,
vrijwilligerswerk, stress, etc.

Voorop staat daarbij het eigen verhaal, maar ook gaat het erom te
luisteren en vooral de andere deelnemer erin te ondersteunen de voor
hem/haar wezenlijke zaken aan de orde te stellen. Iedereen is welkom en
indien gewenst is anonimiteit gewaarborgd. Niemand is verplicht iets te
vertellen, alleen maar komen luisteren is ook toegestaan. De gesprekken
kunnen gaan over hoe we ons dagelijks leven vormgeven en wat we aan
problemen tegenkomen. Door uitwisseling van ervaringen over hoe daarmee
om te gaan kunnen we elkaar inspireren om er concreet uit te komen. We
gaan met elkaar om vanuit van het persoonlijke verhaal, niet vanuit een
hulpverlenerspositie. We willen elkaar ondersteunen zodat ieder zijn
eigen expert kan worden en we proberen te vermijden dat er externe
autoriteiten worden ingevoerd. Mensen worden aangesproken op hun
persoonlijke positie, je vertelt als persoon over je eigen ervaringen.
Wel kunnen hulpverleners als persoon ook meedoen, waarbij de
perspectiefwisseling- je verplaatsen in de positie van de ander-
belangrijk is. In het verlengde van die perspectiefwisseling kunnen
gezamenlijke initiatieven ontstaan om gezamenlijk iets aan het
repressieve systeem dat we ervaren te doen. We leven in een enorm
geindividualiseerde maatschappij, waarbij we slechte dingen sterk
toeschrijven aan het handelen van personen, terwijl wij allemaal
opgenomen zijn in het onderdrukkende systeem en dat ook aan elkaar
doorgeven.

Voor meer informatie:

INCA Projectbureau Amsterdam
Buskenblaserstraat 32'
1055 AJ Amsterdam
tel.:(0031) (0)20-6848012/06 110 67 017
www.inca-pa.nl
heinz.molders@inca-pa.nl

woensdag 30 januari 2019

Boek “Wereldgeschiedenis van Nederland” prikt nationalistische mythen door

Vorig jaar verscheen het boek “Wereldgeschiedenis van Nederland”, onder redactie van Karwan Fatah-Black en anderen. De financiering van dat onderzoeksproject vond plaats door het Huygens Instituut voor Nederlandse Geschiedenis. Naar eigen zeggen is de missie van dat instituut: “terug naar de bron: de geschiedenis ontrafeld met nieuwe technologie”. Meer dan honderd Nederlandse historici werkten mee aan het project. Zij behandelen in een dikke pil van 731 bladzijden (exclusief voetnoten) in 117 hoofdstukken van enkele bladzijden de “wereldgeschiedenis van Nederland”.


De historicus Patrick Boucheron publiceerde in 2017 “Een wereldgeschiedenis van Frankrijk”, geschreven met 120 collega’s die specialist zijn in een bepaald thema of periode. Het lijvige werk van 800 pagina’s begint in 34.000 voor Christus en eindigt na 140 korte hoofdstukken bij de aanslagen in 2015 op weekblad Charlie Hebdo en concertzaal Bataclan. Boucherons werk leidde tot felle discussies over de nationale Franse identiteit. Hij relativeert dat begrip, want Frankrijk, Nederland en andere landen zijn historische constructies die op verschillende momenten in de tijd een verschillende betekenis hebben. Wat in het migratiedebat naar voren komt, namelijk dat Nederland Nederland moet blijven, is onzin en getuigt niet van historische kennis over het ontstaan van het nationalisme. Mythen in dat debat moeten worden bestreden. Dat debat is geen exclusief Frans fenomeen. In Nederland liepen de gemoederen hoog op over het slavernijverleden van nationale helden als Michiel de Ruyter en de wandaden in Nederlands-Indië door Jan Pieterszoon Coen. Met zijn boek heeft Boucheron zich nadrukkelijk gemengd in het huidige debat over identiteit in een tijd van globalisering. En zijn initiatief krijgt navolging: Italië heeft inmiddels zijn eigen “wereldgeschiedenis”, en ook een Nederlands en een Portugees boek zijn verschenen.

Aanklacht

Centraal thema van het Nederlandse boek: Nederland en de Nederlandse geschiedenis moeten worden gezien in een internationale context. Duizenden jaren migratie en internationale contacten en handel hebben ons land gevormd tot wat het nu is. Er is niet zoiets als een Nederlandse ‘oorsprong’. Steeds weer kom je tegen dat we in internationaal verband leefden. In de eerste plaats is dat een aanklacht tegen de eurocentrische nationalistische geschiedschrijving die bij de vorming van de natiestaten in Europa opkwam, in Nederland met de historicus Robert Fruin. Daarbij ging men op zoek naar de oorspronkelijke Nederlandse cultuur en heldendom, hoe ‘wij’ in de loop der eeuwen hebben gestreden voor de vrijheid waarin we nu leven en hoe we via de koloniën onze superieure Nederlandse waarden over de wereld hebben uitgedragen.
Het boek is ook een aanklacht tegen de opvatting dat vroeger in ons land (en nu nog in andere werelddelen) “primitieve volkeren” leefden die volledig waren geïsoleerd van de buitenwereld. In de antropologie kwamen “Stufentheorien” op, theorieën over de verschillende “Stufen” of stadia in de ontwikkeling van “volkeren”, waarbij zij zich ontwikkelden van “primitieve onderontwikkeling” tot de “westerse beschaving” waarin we nu leven. Een soort continuüm van geïsoleerde “primitieve” gemeenschappen naar de volledig open samenleving nu. De schrijvers tonen in het boek aan dat dit continuüm niet klopt: reeds in het neolithicum (nieuwe steentijd) waren er vele internationale handelscontacten, was er migratie en namen “volkeren” dingen van elkaar over, terwijl ze leefden in vaak ingewikkelde gemeenschappen en culturen. Dat proces is eeuwenlang doorgegaan. Er is in het boek ruim aandacht voor de herschrijving van de koloniale geschiedenis van Nederland, waar niet een nationalistische visie van onze veronderstelde superieure cultuur maar de werkelijke uitbuitingsverhoudingen en slavernij aan de orde komen. Tot zover ben ik het eens met de schrijvers.

Theorieloos

Toch lijkt het benadrukken van die internationale contacten wel erg over de top te zijn. Zo wordt bij het neolithicum gesproken over “globaliseren” en wordt de Romeinse tijd gekenschetst als een “multiculturele samenleving”. Bij het plakken van moderne begrippen op voorgaande samenlevingen vallen verschillen tussen de wereld vroeger en nu weg. Het is eigenlijk een theorieloos boek, waarbij je weinig inzicht krijgt in hoe samenlevingen vroeger en nu eigenlijk in elkaar zaten, en wat in dit opzicht de verschillen zijn. Je hoeft niet het verouderde continuümbegrip van geïsoleerde “primitieve” gemeenschappen naar het huidige mondiale kapitalisme te hanteren om te beseffen dat er toch wel verschillen zijn op het gebied van communicatieprocessen in verschillende samenlevingen en daarmee in de denkwerelden van mensen van vroegere tijden en nu.
In het neolithicum mogen er dan ook al internationale handelscontacten zijn geweest, maar ze hadden toen geen films en foto’s, en ook geen radio en internet. Vanuit een bepaalde gemeenschap trokken er leden weg naar andere streken, om wat voor reden dan ook. Ze namen misschien voorwerpen mee als ze terugkwamen en vertelden verhalen die dan weer werden doorverteld, in de tijd dat er nog geen schrift was, en dat is toch heel iets anders dan nu. Mondelinge overlevering laat meer ruimte voor de eigen autonomie, de eigen interpretatie van de informatie die ‘van buitenaf’ komt. Deze partiële zelfstandigheid van “volkeren”, streken, stammen, andere gemeenschappen, verklaart hun eigen karakter, dat in Nederland tot in de negentiende eeuw heeft voortgeduurd. Aan het begin van de negentiende eeuw was Nederland een lappendeken van cultureel gezien min of meer zelfstandige regio’s. Daarmee benader je de kritiek op de nationalistische geschiedschrijving van een andere kant: tot in de negentiende eeuw heeft Nederland eigenlijk nooit bestaan.

Emancipatiestrevingen

Er bekruipt mij het gevoel dat de vele schrijvers van het boek, allen deskundige historici, stellen dat de multiculturele geglobaliseerde samenleving eigenlijk altijd al heeft bestaan. Zelfs bij de behandeling van het neolithicum gebeurt dat: er waren toen vele oorlogen, opstanden, en bloedvergieten tot genocide aan toe, en ondertussen of daartussendoor was er internationale handel, en migratie die soms vreedzaam was en niet altijd tot oorlogen leidde. De schrijvers benadrukken dat Nederland het resultaat is van duizenden jaren internationale contacten, handel en beïnvloeding ‘van buitenaf’, waarbij wij op onze beurt weer de omgeving hebben beïnvloed. Op basis daarvan zou je kunnen denken: het is alle eeuwen hetzelfde geweest, die processen, dat zal wel altijd zo blijven. En in het verlengde daarvan zou je ook kunnen denken: wat heeft het voor zin om te strijden voor een betere wereld, dat hebben talloze mensen voor ons al gedaan, maar de multiculurele geglobaliseerde samenleving denderde voort, en er is eigenlijk niets veranderd. Hier wreekt zich dat emanicipatiestrevingen van Nederlandse bevolkingsgroepen in het boek slecht aan bod komen. Juist hier had een “internationaal perspectief” nieuwe inzichten kunnen opleveren. Hoe ging de arbeidersbeweging in Nederland om met het internationalisme? Hoe is het perspectief meer verschoven naar nationalistische emancipatiebewegingen? Er is een hoofdstuk over de kraakbeweging en de tweede feministische golf, maar verder wordt er voor wat de arbeidersbeweging aangaat slechts in één hoofdstukje aandacht besteed aan de internationale contacten van de sigarenmakers in de negentiende eeuw.

De conclusie moet dan wat mij betreft ook luiden dat de nationalistische Nederlandse geschiedenis terecht wordt herschreven. Allerlei mythen op dat gebied worden in het boek doorgeprikt. Maar in mijn ogen komen strevingen van onze voorouders om een betere wereld te bereiken, die kunnen dienen als inspiratiebron voor dergelijke strevingen in de huidige tijd, er bekaaid vanaf. De beschrijving van dergelijke strevingen die wel worden behandeld, is fragmentarisch. Eigenlijk luidt het verborgen antwoord van het boek op de vraag of er vooruitgang is in de geschiedenis van de mensheid, ontkennend. De schrijvers van het boek wilden geen politiek statement afgeven en objectieve geschiedschrijving plegen. Maar kan dat wel bij historische beschrijvingen? “Wereldgeschiedenis van Nederland” kan met instemming worden gelezen door kapitalisten van de VVD die internationaal zijn georiënteerd. De verborgen uitgangspunten en waarden van de hedendaagse Nederlandse geschiedschrijvers en de wijze waarop dit boek ook weer bijdraagt aan een bestendiging van de actuele machts- en rijkdomverhoudingen, geanalyseerd vanuit de eigen bevoorrechte positie, zullen ongetwijfeld onderwerp zijn van een volgende poging tot integrale Nederlandse geschiedschrijving.

“Wereldgeschiedenis van Nederland”, onder redactie van Karwan Fatah-Black en anderen. Uitgeverij: Ambo/Anthos, € 45,00. ISBN: 9789026343995.
(Dit is een geredigeerde versie van een artikel dat eerder op de site van Konfrontatie verscheen)
https://www.doorbraak.eu/blog/wp-content/uploads/Wereldgeschiedenis.jpg
Piet van der Lende

Oproep voor radiatoren

De Bijstandsbond gaat de kantoorruimte verbouwen en in dat kader willen we de energieslurpende gaskachel beneden vervangen door centrale verwarmings radiatoren. We hebben boven al twee radiatoren. De gaskachel schaffen we dan af. Zijn er mensen die weten hoe je goedkoop aan twee of drie radiatoren kunt komen of die weten waar je ze gratis???? kunt ophalen. Ook hebben we pijpen of slangen nodig voor de verbinding.

wij horen graag van je!

Bijstandsbond

info@bijstandsbond.org
020-6898806

donderdag 24 januari 2019

Experiment met bijverdienen naast je uitkering in Amsterdam. Je schiet er financieel niets mee op.

In Amsterdam wordt een experiment bijverdienen naast je uitkering uitgevoerd. Maar je schiet er financieel niets mee op. Je moet gemeentelijke belastingen betalen en een eventuele individuele inkomenstoeslag kan komen te vervallen. 
 
Wat zijn de gevolgen, als de premie van € 1200 wordt uitbetaald in juni en da bedrag op de rekening staat, voor evt.  kwijtschelding gemeentelijke heffingen/belastingen?
(kwijtschelding hiervan is mogelijk als geen sprake is van vermogen en daarbij wordt gekeken naar bedrag op bankrekening; als minstens een maandbedrag aan uitkering op rekening staat, wordt dat beschouwd als vermogen --> geen kwijtschelding!)

Antwoord:
Dit wordt inderdaad beschouwd als vermogen bij het innen van de lokale heffingen.
Afdeling Belastingen int de lokale heffingen o.a. op basis van de Invorderingswet; dezelfde wet op basis waarvan de Rijksbelastingdienst int. In die wet is ook bepaald, dat een bedrag dat op de rekening staat, als vermogen wordt gezien. Pas als deze wet aangepast wordt, kan een bedrag op een bankrekening geen gevolgen hebben voor de kwijtschelding. De gemeente pleit bij het Rijk om dit aan te passen. Het is niet de verwachting dat dit gerealiseerd is, voor het einde van het Amsterdams experiment.

Individuele Inkomenstoeslag (IIT)
Als er sprake is van deeltijdwerk, dan wordt in beginsel inkomensverbetering aanwezig geacht, door bijv urenuitbreiding of stijging van periodieken. Zodra een deelnemer van het experiment  in aanmerking komt voor een premie, is er sprake van deeltijdwerk. Dit zou betekenen dat de deelnemer in beginsel geen aanspraak meer kan maken op de IIT. Dit hangt verder af van individuele situatie van de persoon. Er is daarom geen eenduidig antwoord te geven hoe de premie doorwerkt op de IIT.