zaterdag 11 augustus 2018

De Turkse weekend school

Er is nog een aantal mensen dat ook snel Turks zou moeten leren. Daartussen zit premier Rutte en minister van Buitenlandse Zaken Blok. En ook alle Nederlandse werkgevers en met name de middelgroten, groten en grootsten daaronder. Die gaan soms met de premier en de minister samen voor een handelsmissie mee op reis naar Turkije. Dan moeten ze er natuurlijk wel kunnen communiceren. En soms komen ook Turkse delegaties naar Nederland. Ja, de argumenten dat eigenlijk de hele wereld Turks zou moeten leren hopen zich op. Het Turks zou eigenlijk ook als communicatie- en educatietaal in het Nederlands onderwijssysteem ingevoerd moeten worden. Erdogan heeft zichzelf tot wereldleider verklaard en dat moet dan ook consequenties hebben voor het Turks, de magnifieke Turkse geschiedenis en de Turkse religie, zijnde de islaam.

En de Nederlandse overheid, die steunt dat initiatief van de weekendschool. Een initiatief dat zogenaamd door Turkse burgers in Nederland wordt opgepakt maar in werkelijkheid voorbereid en voorgekookt is door het Turkse staatsdepartement voor in het buitenland levende Turken.

De bedoeling is om de Turkse kinderen in de leeftijd tussen de 5 en de 17 jaar Turks onderwijs (lees: indoctrinatie en hersenspoeling) te geven.
En dan iedere week, 5 uur per week, en dat zo'n 40 weken per jaar.

Wat krijgen de kinderen te leren?

Wekelijks 2 uurtjes Turks taalonderwijs. Op zich is daar niets mis mee. Een taal erbij leren (die toevallig in de regel de taal van je ouders is), daar is niets mis mee. Integendeel, het is een verrijking die een aantal voordelen heeft ook. Dus da's meegenomen. Maar nu komt het:

Onderdeel van het wekelijkse programma is ook: 3 uurtjes onderwijs (lees: indoctrinatie) in anti-wetenschappelijk ultra-Turks nationalistisch geschiedenisonderwijs, jihadistisch gemotiveerd politiek-islamistisch godsdienstonderwijs en zogenaamde maatschappijleeronderwijs waarbij ze de kinderen allerlei leugens gaan leren dat socialisten crimineel zijn, het socialisme dictatoriaal is en de islaam verbiedt, dat atheïsme slecht is, dat de christenen en de joden niet deugen en dat je om tactische redenen de Nederlandse wet moet respecteren maar schijt moet hebben aan de Nederlanders en de Nederlandse samenleving. (Eigenlijk precies dezelfde principes als de principes die aan het onderwijs in Turkije ten grondslag liggen.)

En de Nederlandse regering vindt dat zo maar goed en steunt het initiatief zelfs. Als het in het belang van de Nederlandse regering was om de lange arm van Ankara aan de kaak te stellen dan schreeuwde deze regering moord en brand maar deze keer vindt deze regering het goed dat de lange arm van Ankara van alles organiseert.

Eigenlijk is er niet zo veel nieuws onder de zon. Voorheen werden de Turkse kinderen evenwel geïndoctrineerd en gehersenspoeld door organisaties die direct of indirect in verbinding stonden met Ankara (denk aan Stichting Diyanet en andere). Nu wordt die indoctrinatie en hersenspoeling legitiem erkend en zelfs gesteund door de Nederlandse regering. Toch is dat nog steeds een activiteit van de lange arm.

Het opportunisme van neoliberale regeringen en het parlement (voor zover dat de regering in het steunen van het genoemde initiatief steunt), dat is om van ziek te worden.

Maar ja, die liggen niet wakker van het feit dat zo veel kinderen vergiftigd worden en zullen blijven worden met ondemocratische, anti-democratische en reactionaire ideeën en denkbeelden.

Met de steun van het bovengenoemde initiatie door het kabinet Rutte wordt de Nederlandse fascistische, racistische en populistische partijen en groepen weer een flinke vracht voer toegeworpen. 

Let maar op!

We leven helaas nog steeds in het kapitalisme-tijdperk en in reactionaire tijden...

Meriç Esin

donderdag 9 augustus 2018

Werken bij Cordaan

Ik ben in 2011, na een tijdje werkloos te zijn geweest door
de crisis, gaan werken in de huishouding bij Cordaan. Ik
heb achtereenvolgens 3 keer een jaarcontract gehad. Ondanks
een schriftelijk verzoek aan de directeur voor een vast contract
waar ik nooit een antwoord heb gehad, werd ik weer werkloos.
Na ongeveer 200 sollicitaties ben ik in 2016 maar weer gaan
solliciteren bij Cordaan wederom in de huishouding. Dit keer
kreeg ik een contract voor 7 maanden en slechts 16 uur per week.
Daar ik hier niet van leven kon ben ik bij Joods Maatschappelijk
Werk gaan solliciteren. Dat was in februari 2017 in het begin
kon ik maar 4 tot 8 uur per week krijgen, maar men beloofde
mij meer uren in juli en boden mij een opleiding tot verzorgende
C en D aan. Dit vond ik heel aantrekkelijk en kon eindelijk de
huishouding verlaten en per 1 juli als helpende B aan de slag.
Deze werkzaamheden bestaan uit het aan en uitrekken van steun-
kousen, ogen druppelen, wassen en aankleden en verstrekken van
medicijnen. En natuurlijk in de gaten houden hoe het met de cliënten
gaat. Ik had veel plezier in dit werk, de cliënten waren blij en mijn
studieresultaten waren meer dan goed.

Door de ver uiteenliggende adressen van cliënten fietste ik gemiddeld
per week zo een 150 a 200 kilometer, ik ging een dag per week naar
school van 9 tot half 4 en vaak had ik voor school nog een of twee
cliënten. Mijn diensten bestonden uit ongeveer 14 cliënten en of ik
had een ochtenddienst ( 08.00 tot 14.00 u) of een avonddienst ( 17.00
tot 11.00u) ook werkte ik om de week in het weekend. Daar ik in juli
nog geen vakantie-uren had en veel college op vakantie gingen heb ik
extra veel gewerkt. In oktober werd het weer iets minder ongeveer 24
uur per week. Al met al ik had het prima naar mijn zin. Ook JMW was
heel tevreden over mij.

In augustus kregen we te horen dat ons bedrijf zou worden overgenomen
door een ander bedrijf er werden nog geen namen genoemd, maar intern
wist men toen al dat het Cordaan zou worden. We zouden precies dezelfde
arbeidsvoorwaarden krijgen en de opleiding zou ook kunnen worden afge-
rondt. Cordaan zou ook voor ons cliënten zoeken, waar we voor onze studie
praktijkopdrachten en proeven van bekwaamheid konden afleggen.
1 januari 2018 de dag dat Cordaan ons heeft overgenomen begon de ellende
al. ineens stond ik ook ingeroosterd op nieuwjaarsdag wat niet afgesproken
was daar ik op oudjaarsdag al ingeroosterd stond. Hier kon ik nog onderuit
komen maar het was niet van harte. Ook zou iedereen een persoonlijk gesprek
krijgen die zijn er nooit geweest. Een bijeenkomst op 4 januari werd geannuleerd om een onduidelijke reden er was geen communicatie. Tevens waren vier personeelsleden bij ons gestopt toen men overging naar Cordaan. Dit betekende dat de roosters aanzienlijk groter werden van 14 naar 16, 17 cliënten ook werden cliënten gewoon afgezegd. En kregen wij veel klachten hierover. Er begon veel onrust en irritatie te ontstaan. Die werd nog erger toen wij ons computersysteem moesten verlaten en verzocht werden om in te loggen op kantoor bij Cordaan. De eerste keer mislukte dat wegens ondeskundigheid, de tweede keer was het te druk en de derde keer ook. Drie vrije middagen naar de knoppen en geen resultaat. Dit betekende dat ik mijn gewerkte uren en scholing niet meer kon behouden en een planning van dag tot dag wat zeer onhandig is voor je eigen dagelijkse planning.

Cordaan deed echter niets om de problemen op te lossen. Er kwamen geen personeelsleden bij en geen IC-ters om ons te helpen met de computerproblemen. Dit had ook invloed op ons werk, want wij beschikten niet meer over telefoonnummers van college en cliënten. Dit maakte ook dat wij in noodgevallen bij clienten niet meer op een verantwoordelijke manier konden handelen of ingrijpen. Wat veel stress bij mij veroorzaakte. Ik hoopte maar dat er geen noodgevallen zouden gebeuren.
Op 8 januari kregen we een brief dat ineens de joodse feestdagen niet meer
als feestdagen vergoedt zou worden ondanks een eerdere belofte dat dit nog
2 jaar zou doorlopen. En op 15 januari kregen we ineens te horen dat de reis-
tijden tussen cliënten niet meer vergoedt zou worden. Dit betekende veel voor
mij, want ik fietste lange roosters en lange afstanden. Ook bij de overname was
ons beloofd kleinere wijken te krijgen maar dat gebeurde ook niet. Het kwam er
nu op neer dat ik per week ongeveer 10 uur niet betaald kreeg en nog meer moest gaan werken om niet in de min-uren te worden gezet. Wat betreft de studie werden er ook geen cliënten geleverd om de proeven voort te kunnen zetten. Iedereen drong aan op een bijeenkomst maar die zou er pas komen op 31 januari.

Op donderdag 25 januari barstte bij mij de bom toen ik las dat op vrijdagavond een rooster van maar liefst 19 cliënten kreeg voorgeschoteld, een onmogelijke opgave ik zou om half een 's nachts klaar zijn als alles meezat. En werd betaald tot 22.00 uur 's avonds. Ik ben die donderdag naar kantoor gefietst om te willen praten met mijn teamleidster. Ik hoorde van iemand dat zij ergens boven zou zitten en heb op de deur geklopt. Toen ik mijn hoofd om de deur stak sprak zij mij boos aan met de woorden “Hoe durf jij hier binnen te komen ik zit in een vergadering”. Er zat nog iemand naast haar, maar verder leek het niet echt een vergadering. Ik antwoordde dat ik graag een gesprek met haar wilde en zij zei niets terug maar bleef mij boos aankijken. Dit werkte bij haar als een rode lap op een stier en ik heb haar toen nog vlug meegedeeld dat ik dat rooster
voor morgenavond niet van plan was te doen.
Ik deed de deur dicht zat nog wat op de gang met iemand te praten en na 20 minuten kwam ze boos naar mij toelopen en zei dat ik mij morgenochtend om 10 uur moest melden op het hoofdkantoor. Ik drong nog aan op een gesprek en vertelde haar dat ik die ochtend verhinderd was maar zij liep nog steeds weg. Ik heb 'savonds nog een E-mail gestuurd naar het hoofdkantoor, maar die werd geblokkeerd als eveneens een e-mail aan mij docente van de studie en die werd ook geblokkeerd.

Op vrijdagmorgen heb ik toen mijzelf ziek gemeld en maandagavond kreeg een
brief dat ik mij niet ziek had gemeld, dat mijn contract wat vreemd genoeg op
28 februari afliep niet verlengd zou worden en dat ik ook de opleiding die nog
2 maanden zou duren niet kon afmaken.
Ik heb toen contact opgenomen met de FNV en deze verzochten mij zoveel
mogelijk stukken op te sturen die gerelateerd waren aan de problemen en
zij zouden een juriste voor mij zoeken. Hier ging natuurlijk wat tijd overeen
maar nog ruim voor het aflopen van mijn contract op 28 februari heeft de FNV
nog een bemiddelingspoging gedaan die echter werd afgewimpeld onder het
motto: “ we laten het hierbij”. Toen ben ik nog naar het Juridisch Loket gegaan
en die zeiden dat ze ook niet veel voor mij konden doen, omdat je bijna geen
reden hoeft te hebben om iemands contract niet te verlengen.Het vreemde was ook wat er gebeurde is nadat ik mij op drie verschillende telefoonnummers van Cordaan ziek had gemeld, ik op maandag-avond een brief aangetekend ontving
van Cordaan waarin stond dat ik op vrijdagavond 26 januari werkzaamheden had geweigerd, en mij niet ziek had gemeld terwijl ik de volgende dag op dinsdag al door iemand anders van Cordaan aangemeld was om bij hun bedrijfsarts te verschijnen. Deze bedrijfsarts stelde een diagnose.

De eerste 2 maanden na de ziekmelding werd ik met rust gelaten,
maar moest wel steeds om de 6 weken naar de bedrijfsarts toe van
het re-integratiebedrijf SV land een bedrijf wat via een een eigen risico
aansprakelijkheidsformule mij verder moest begeleiden. Ik kwam dus
niet bij het UWV terecht. Op 10 april heb ik dit bedrijf gemeld dat ik
nog naar het juridisch loket ben gegaan om te onderzoeken of het
mogelijk was een procedure te beginnen tegen Cordaan. Dit vonden
ze ok. Half april werd ik verzocht door mevr. E. zaal van het re-integratie-
bedrijf een plan van aanpak te gaan maken. Ik heb tegen haar gezegd dat
ik misschien nog wel iets kon gaan doen met een film die ik in 2012 had
gemaakt. Hier kreeg ik op 30 april een positieve reactie via een mail over.
Ik vertelde haar ook dat wat betreft de editing van deze film mijn visie
iets gewijzigd was en dat ik bepaalde dingen nog wilde veranderen en
ook het editing-programma weer even moest doornemen om dit te kunnen
doen. Dat was ook allemaal prima volgens haar en ze vond het ook niet erg
als het zou mislukken “het was immers al heel goed dat ik ergens weer mee
bezig was”. Op 8 mei vroeg ze of het al een beetje lukte en vertelde ik dat
het wel moeilijk was ook i.v.m met de warmte om er aan te werken met iemand.
Niemand in mijn omgeving had zin om in de hitte mij te helpen bij het editten.
Op 8 juni had ik weer een bezoek bij de bedrijfsarts en deze melde dat mijn
situatie niet veel verbeterd was op geestelijk en fysiek vlak.

Op 13 juni werd ik weer verzocht om bij mevr. Zaal langs te komen ze
wilde mijn film niet zien, vond het goed dat ik in de filmwereld zou gaan
netwerken, maar kwam ineens met een vrijwilligersbaantje aan bij nota
bene Cordaan. Hier ben ik erg boos over geworden temeer ik haar uitge-
breid verteld had over wat mij was overkomen met Cordaan en ik nooit
meer iets wilde doen voor hun. Achteraf schreef ze terug in een e-mail
dat ik gelijk had en dat ze dat verkeerd had ingeschat.
Vanaf januari ben ik onder behandeling van een psycholoog, de huisarts
heeft verklaard dat ik een burn-out heb en een golfarm overgehouden
aan de overbelasting van mijn werk in januari voor Cordaan. De huisarts
zei over deze golfarm dar er geen fysiotherapie voor is doch ben ik via
via iemand tegengekomen die wel een goede fysiotherapeute voor mij wist.
Op 19 juni heb ik dit doorgegeven aan mevr. Zaal.
Doch vond zij dat ik maar eens vrijwiligersbaantje of betaald werk zou
moeten gaan doen. Ik antwoordde haar dat ik nu eindelijk eerst eens
wil gaan genezen van mijn arm voordat ik aan het werk zou gaan. Hier
was zij het niet met mij eens en zei dat ze mij een strafkorting via toe-
stemming van het UWV op zou gaan leggen en zo geschiedde.